نگفته های کوبنده

به من گفت بی احساس ورفت آری من بی احساس بودم چون گریه هایم مخفی بود خنده هایم آشکار

چون گریه های شبانه ام برای غم ونگرانی او بود چون داشتم نگفته های کوبنده را

و دوستت دارم های پنهان را و هم گریه یا خنده شدن با اورا

بش نگفتم دوستش دارم و با پیوند دلش زندگی میکنم 

بش نگفتم دلم گاهی میشکند از کسی وخونش دلم را میجوشاند 

بش نگفتم سکوتم مرا دلواپس وآشفته ساخته

اما نگفتم بازهم نگفتم وباز هم نفهمید از آه های شکننده وچشم های خسته